Mirosław Sikorski
  – malarstwo

  fotoreportaż z wernisażu


Mirosław Sikorski

Malarz, sporadycznie rysownik. Urodzony w 1965 roku w Krakowie. Uczył się w Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie w latach 1980-85. Studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie w latach 1985-90. Dyplom w pracowni prof. Jana Szancenbacha, aneks z grafiki
w pracowni prof. Stanisława Wejmana. Pracuje na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie od 1996 roku. Adiunkt od 2004 roku.
W latach 1987-2003 uczestniczył w kilkunastu pokazach nieistniejącej już grupy „Trzy Oczy”. Brał udział w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Prezentował prace na dziesięciu wystawach indywidualnych.
Maluje obrazy, które układają się w cykle poświęcone jednemu motywowi wizualnemu lub tematycznemu.

Obecna wystawa jest prezentacją wybranych obrazów z dwóch grup tematycznych.
Obrazy przedmiotów objęte wspólnym tytułem „Metacysterna” (od tytułu jednego z obrazów) to seria prac rozwijana z przerwami od 1994 roku, nadal nie zamknięta i najliczniejsza z dotychczas namalowanych.
Przedmioty w tych obrazach są samotne, izolowane od naturalnego środowiska przestrzennego. Własna, wewnętrzna przestrzeń przedmiotów, ich dwoista tożsamość, stanowi w istocie całą przestrzeń obrazów.
Pierwszy poziom tożsamości to zwykłe, „codzienne” życie przedmiotów, jego cechy funkcjonalne, kształty, materialność, podobieństwo i odmienność wobec innych otaczających nas rzeczy. Poziom drugi to zagadkowa ludzka energia, która odcisnęła swoje piętno na przedmiotach, nadając im funkcje symboliczne, powierzając role w rytuałach o niepoznawalnej dzisiaj istocie i znaczeniu.
Przedmiot stał się śladem i świadkiem innego życia aniżeli jego własne ciche życie.
Druga grupa prac to obrazy chmur. Bliskie, bo poddające się obserwacji lecz równocześnie fizycznie odległe zjawisko, materialny przejaw potężnego „oddechu” planety. Widzialny spektakl oddziaływania sił i energii w atmosferze.
Dosłownie nieskończona konfiguracja form, ale z drugiej strony nieubłagana, dyktowana prawami fizyki logika i powtarzalność kształtów oraz ich układów.
Dla malarza jedyne w swoim rodzaju, laboratoryjnie czyste pole obserwacji światła i koloru w krystalicznych środowiskach powietrza i pary wodnej.

powrót